Diergeneeskundige dermatologie: literatuur oktober 2026

Share DermaVet Insights

Samenvatting. Het overzicht van oktober 2026 gaat vooral over atopische dermatitis, verantwoord antibioticagebruik, chronische otitis en parasitaire aandoeningen. Twee placebogecontroleerde studies tonen aan dat fecale microbiotatransplantatie, toegevoegd aan de gebruikelijke behandeling, en orale baicaline de letsels van atopische dermatitis bij de hond verminderen. De transplantatie vermindert ook de behoefte aan symptomatische medicatie. De diagnose van voedselallergie blijft steunen op een eliminatiedieet gevolgd door een orale provocatie, want een systematische review vindt geen test die dit kan vervangen. Allergie speelt ook mee bij infecties: bij diabetespatiënten gaat pyodermie bijna altijd samen met een andere aandoening, meestal een allergische dermatitis. Voor de behandeling van deze infecties blijft chloorhexidine werkzaam tegen stafylokokken, zelfs multiresistente, wat de lokale behandeling ondersteunt. Bij acute otitis geven Scandinavische dierenartsen antibiotica bijna altijd lokaal wanneer ze die voorschrijven. Wanneer otitis chronisch wordt of terugkeert, moet de oorzaak gezocht worden: een fibro-epitheliale poliep om endoscopisch te verwijderen, Aspergillus of een dermatofyt om te kweken, of een Malassezia met verminderde gevoeligheid voor miconazol. Tot slot elimineren twee orale doses lotilaner met een maand tussentijd Lynxacarus radovskyi bij de kat, en behandelt één dosis afoxolaner myiasis door Cordylobia anthropophaga bij de hond.

De lijst van oktober 2026 bundelt zevenenvijftig publicaties over de huid en de oren van hond en kat. Atopische dermatitis bij de hond levert het grootste aandeel, met zeven therapeutische studies, waarvan vijf met een placebo. De meeste beoordelen aanvullende behandelingen, van de darmmicrobiota tot cannabisolie. De otologie vormt de tweede groep, van poliepen in de gehoorgang tot kunstmatige intelligentie toegepast op otoscopie. Twee enquêtes meten wat dierenartsen werkelijk voorschrijven bij huid- en oorinfecties, en antimicrobiële resistentie keert terug van de ene bacteriesoort naar de andere. Parasitaire aandoeningen, huidoncologie en diagnostische hulpmiddelen vervolledigen de maand. Elk artikel wordt hieronder voorgesteld met zijn opzet, zijn aantal dieren en wat de resultaten veranderen in de consultatie, in acht categorieën.

Inhoudstafel verbergen

1 1 Atopische dermatitis en allergologie

1.1 1.1 Behandelingen van atopische dermatitis bij de hond

1.2 1.2 Beoordeling van atopische dermatitis

1.3 1.3 Allergeenspecifieke immunotherapie

1.4 1.4 Voedselallergie

2 2 Bacteriële infecties en verantwoord antibioticagebruik

2.1 2.1 Pyodermie

2.2 2.2 Bacteriële resistentie en verantwoord antibioticagebruik

3 3 Schimmelinfecties

4 4 Otologie

4.1 4.1 Diagnose van otitis en haar oorzaken

4.2 4.2 Lokale behandelingen

5 5 Parasitaire aandoeningen en leishmaniose

6 6 Oncologie en huidwoekeringen

6.1 6.1 Melanoom en plaveiselcelcarcinoom

6.2 6.2 Mastceltumoren

6.3 6.3 Histiocytaire woekeringen

6.4 6.4 Huideffecten van behandelingen, papillomavirus en lymfoom

7 7 Niet-infectieuze, genetische en gedragsgebonden dermatosen

8 8 Diagnostische hulpmiddelen: dermatoscopie en endocrinologie

9 Referenties

1 Atopische dermatitis en allergologie

1.1 Behandelingen van atopische dermatitis bij de hond

Fecale microbiotatransplantatie, al gebruikt bij spijsverteringsziekten, vermindert de letsels van atopische dermatitis bij de hond wanneer ze aan de gebruikelijke behandeling wordt toegevoegd. Zesenveertig honden werden opgenomen in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie, en veertig voltooiden ze, twintig per groep. De behandelde honden kregen 90 dagen lang dagelijks capsules met gevriesdroogde microbiota, plus drie maandelijkse rectale toedieningen, en symptomatische behandelingen bleven toegestaan. De CADESI-04 was lager met transplantatie in maand 2 (7 tegenover 16) en in maand 3 (8 tegenover 15). Blijvende responders, bij wie de score bij beide bezoeken met minstens 50% gedaald was, kwamen vaker voor met transplantatie (35% tegenover 5%). De medicatiescore was ook lager in maand 2 en 3. De getransplanteerde honden hadden dus minder symptomatische behandelingen nodig. De jeuk nam in beide groepen af, zonder verschil tussen beide, en de transplantatie werd goed verdragen (Felten et al., 2026). Het voordeel betreft dus de letsels en het medicatiegebruik, niet de jeuk.

Felten V, West EA, Martini F, Favrot C, Unterer S, Suchodolski J, et al. Faecal Microbiota Transplantation Reduces Lesion Severity and Medication Use in Canine Atopic Dermatitis: A Randomised, Placebo-Controlled, Double-Blinded Clinical Trial. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):735-744. https://doi.org/10.1111/vde.70092

Orale baicaline, werkzaam in verschillende diermodellen van dermatitis, was nog nooit geëvalueerd bij spontane atopische dermatitis van de hond. Zesenvijftig honden werden gerandomiseerd naar baicaline of een placebo gedurende 90 dagen. Met baicaline daalden de CADESI-04, de jeuk, het transepidermaal waterverlies, het totale IgE en de levenskwaliteitsscore op dag 90 significant ten opzichte van het begin. De CADESI-04 en de jeuk waren ook significant lager dan met placebo. Een goede tot uitstekende respons werd bereikt bij 82,1% van de behandelde honden, tegenover 35,7% met placebo, en de behandeling werd goed verdragen (Qian et al., 2026). De opgenomen honden hadden een milde tot matige dermatitis, wat het resultaat tot deze vormen beperkt.

Qian XL, Lu J, Lu W, Xu WX, Jiang ZH. Efficacy of Oral Baicalin in Canine Atopic Dermatitis: A Randomised Placebo Controlled Trial. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):592-600. https://doi.org/10.1111/vde.70089

Een spray met 0,015% triamcinolonacetonide toegevoegd aan lokivetmab verbetert de letsels in de eerste weken. Twintig honden met niet-seizoensgebonden atopische dermatitis werden gerandomiseerd naar lokivetmab alleen of lokivetmab gecombineerd met de spray, in een studie van vier weken waarin alleen de onderzoekers geblindeerd waren. Met de combinatie daalden de CADESI-04 en de erytheemscore significant op dag 14 en dag 28, en het erytheem was op dag 28 lager dan met lokivetmab alleen. De jeuk nam in beide groepen significant af (Banovic et al., 2026). Ondanks de kleine omvang van deze verkennende studie lijkt de spray nuttig als aanvulling in de beginfase van de behandeling.

Banovic F, Austel M, Johnson L, von Simson C. Comparative Efficacy and Safety of Adjunctive 0.015% Triamcinolone Acetonide Topical Spray With Lokivetmab Versus Lokivetmab Monotherapy as ‘Reactive Therapy’ for Canine Atopic Dermatitis: A Randomised, Single-Blinded, Controlled Preliminary Trial. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):601-608. https://doi.org/10.1111/vde.70102

Een celtherapie werd vergeleken met lokivetmab bij milde tot matige atopische dermatitis. Tweeëndertig honden werden in een verhouding van twee op één gerandomiseerd naar een enkele intraveneuze injectie van allogene mesenchymale stromale cellen uit vetweefsel of drie maandelijkse subcutane injecties van lokivetmab, in een enkelblinde studie. Op dag 28, het primaire eindpunt, waren de CADESI-04 en de jeuk in beide groepen significant gedaald, zonder verschil tussen beide. De verbetering hield aan tot dag 84. In de celgroep waren de scores op dag 84 zelfs lager dan op dag 28. Twee ongewenste voorvallen, een ernstig en een mild, deden zich voor tijdens de toediening van de cellen, zonder noemenswaardige hematologische of biochemische afwijking (Pasikowska et al., 2026). De intraveneuze injectie vraagt dus nauwlettend toezicht.

Pasikowska M, Ciszewska-Ceran J, Cekiera A, Gocek E, Grzesiak J, Reniewicz P, et al. Efficacy and Safety of Allogeneic Mesenchymal Stromal Cells Versus Lokivetmab in Mild-To-Moderate Canine Atopic Dermatitis: A Single-Blind Randomised Study. Vet Dermatol. 2026 Oct 22. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70136

Drie andere supplementen gaven bescheidener resultaten. Het eerste, een postbioticum van hittegeïnactiveerde Lactobacillus plantarum L-137, werd 12 weken gegeven aan twaalf honden in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde cross-overstudie, waarbij oclacitinib toegestaan bleef. De jeuk nam iets meer af met het postbioticum, zonder significant verschil. Het chemokine CCL17 in het serum daalde significant met het postbioticum, terwijl het C-reactief proteïne significant steeg in de controlegroep. De CADESI-04 en de fecale microbiota veranderden niet (Kiewsiri et al., 2026).

Kiewsiri C, Patumcharoenpol P, Kovitvadhi A, Chermprapai S. Efficacy of Heat-Killed Lactobacillus plantarum L-137 Supplementation in Treatment of Canine Atopic Dermatitis. Vet Dermatol. 2026 Oct 27. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70139

Het tweede, runderbiest, heeft immunomodulerende eigenschappen. Het werd aan 0,2% van de droge stof van het voer toegevoegd bij twintig honden, in een prospectieve, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie. Vier weken suppletie veranderden noch de klinische, noch de immunologische parameters (Schäfer et al., 2026).

Schäfer L, Büttner K, Paßlack N. Effects of a Dietary Supplementation of Bovine Colostrum in Dogs With Atopic Dermatitis. Vet Dermatol. 2026 Oct 8. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70132

Het derde, een cannabisolie, werd toegevoegd aan oclacitinib bij zestien honden die met die behandeling slecht onder controle waren. De volgorde lag vast: oclacitinib alleen, dan placebo, dan olie, dan olie met een tot de helft verminderde dosis oclacitinib. Veertien honden voltooiden de studie. De CADESI-04 veranderde niet, en de jeuk verschilde niet tussen de placeboperiode en de olieperiode. De jeuk was met de olie wel lager dan bij het begin, en bleef dat na de dosisverlaging (Mariga et al., 2026). De auteurs zijn van mening dat de olie bijdroeg aan de controle van de jeuk. Het ontbreken van een verschil met placebo en de vaste volgorde van de perioden laten het eigen effect ervan echter nog te bewijzen. Dit laatste punt is een redenering over de opzet van de studie, geen gegeven van de auteurs.

Mariga C, da Silva FC, Schiefler OHM, Amazonas E, Mateus ALSS, Schmidt C, et al. Clinical observations during adjunctive Cannabis treatment and subsequent oclacitinib dose reduction in dogs with atopic dermatitis. Front Allergy. 2026 Oct 14;7:1852631. https://doi.org/10.3389/falgy.2026.1852631

Langeketen-omega-3-vetzuren, EPA en DHA, maken deel uit van de voedingsaanpak van atopische dermatitis. Vijfendertig producten op de Hongaarse markt werden geanalyseerd met gaschromatografie: acht hypoallergene diergeneeskundige diëten, tweeëntwintig commerciële voeders en vijf orale supplementen. EPA en DHA samen vertegenwoordigden gemiddeld 0,94% van de vetzuren van de hypoallergene diëten en 0,19% van die van de commerciële voeders, tegenover 7,52% en 24,19% in de twee supplementen op basis van vis. In 29 van de 30 voeders was alfa-linoleenzuur het overheersende omega-3-vetzuur. De verhouding omega-6 tot omega-3 varieerde sterk van supplement tot supplement, tot 63,49 voor een plantaardig product (Tóth et al., 2026). De supplementen op basis van vis leverden dus veel meer EPA en DHA dan alle geanalyseerde voeders.

Tóth Z, Fébel H, Wágner L, Buránszki B, Lajos A, Vida K, et al. Comparative Analysis of the Fatty Acid Profiles of Hypoallergenic Veterinary Diets, Commercial Dog Foods, and Oral Fatty Acid Supplements Available on the Hungarian Market. Vet Sci. 2026 Oct 16;13(10):1099. https://doi.org/10.3390/vetsci13101099

Buiten atopische dermatitis werd de microbiota van pups gevolgd van de geboorte tot het spenen bij achttien Franse Bulldogs, via keizersnede geboren uit vier moederdieren. De bacteriële rijkdom en diversiteit van mond en rectum namen significant toe met de leeftijd. De profielen naderden die van de moederdieren, vooral na de overgang van melk naar vast voer. De microbiota van de huid rond de tepels was de belangrijkste bron in het begin, voordat de orale en rectale microbiota van het moederdier het overnamen (Cicirelli et al., 2026).

Cicirelli V, Peruzzo A, Burgio M, Bramante G, Fabbri G, Toscan E, et al. Evaluation of neonatal oral and rectal microbiota in dogs delivered by c-section, from birth to weaning. Vet J. 2026 Oct;319:106816. https://doi.org/10.1016/j.tvjl.2026.106816

1.2 Beoordeling van atopische dermatitis

Een door de eigenaar ingevulde schaal, de Dog-Orientated Severity of Atopy Scale (DOSAS), werd afgeleid van een vragenlijst voor eczeem bij de mens om de tekens van atopische dermatitis en recidiverende otitis op te volgen. De betrouwbaarheid en validiteit overschreden de aanvaarde drempels voor dit soort instrument. De schaal volgde de veranderingen van de CADESI-04 en van de jeukschaal goed, en die van de otitisscore OTIS-3 minder goed (Harvey et al., 2026). Ze vult het klinisch onderzoek aan met het standpunt van de eigenaar, die zo actiever deelneemt aan de opvolging van zijn hond.

Harvey N, Watson A, Laxalde J, England G, Gow D. Development and Validation of a New Online Tool for Monitoring Clinical Signs of Canine Atopic Dermatitis. Vet Dermatol. 2026 Oct 23. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70133

Een narratieve review, ondersteund door het oordeel van een panel dermatologen, onderzoekt de opzet van klinische studies bij atopische dermatitis van de hond. De te beheersen foutenbronnen zijn talrijk: blootstelling aan voedings- en omgevingsallergenen, seizoen, vlooien, bacteriële en schimmelinfecties, gelijktijdige behandelingen en de duur van behandelingsvrije perioden vóór de opname. De registratiestudies namen vooral niet eerder behandelde honden met een milde tot matige ziekte op. De review bespreekt het evenwicht tussen de nauwkeurigheid van deze studies en de toepasbaarheid van hun resultaten op andere honden (Klotsman et al., 2026). Ze pleit dus voor protocollen die aangepast zijn aan het bestudeerde fenotype, eerder dan voor een uniforme methode.

Klotsman M, Sagiv SK, Anderson WH, Santoro D. Canine atopic dermatitis clinical trials: study design and methodological considerations. Front Vet Sci. 2026 Oct 9;13:1878714. https://doi.org/10.3389/fvets.2026.1878714

1.3 Allergeenspecifieke immunotherapie

Snelle immunotherapie (rush) brengt de inductiefase terug tot één dag met oplopende doses. De veiligheid ervan werd retrospectief onderzocht bij zevenenveertig katten met het feline atopisch huidsyndroom, in verschillende centra, tussen 2019 en 2024. Drie katten (6,4%) vertoonden ongewenste voorvallen: tachypneu, gedragsmatige onrust en toegenomen jeuk. Het protocol werd bij één kat stopgezet. Alle katten kregen daarna een onderhoudsimmunotherapie zonder herhaling van deze voorvallen (Wirkkala et al., 2026). Onder klinisch toezicht uitgevoerd lijkt de snelle inductie dus goed verdragen bij de kat.

Wirkkala A, Rosenkrantz W, Mendelsohn C, Griffin C, Schaufele S, Burrows M. Retrospective Review of Rush Allergen-Specific Immunotherapy Safety in Cats With Atopic Skin Syndrome. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):729-734. https://doi.org/10.1111/vde.70108

Allergeenspecifieke immunotherapie is de enige behandeling die het mechanisme van de ziekte aanpakt, maar de therapietrouw van de eigenaars blijft een uitdaging. Deze therapietrouw werd geanalyseerd met een vragenlijst gebaseerd op het Health Belief Model, bij eigenaars van dieren die tussen 2020 en 2024 in vier dermatologiepraktijken behandeld werden. Eigenaars die de ziekte als ernstig beschouwden, de behandeling als werkzaam zagen of zich in staat voelden ze toe te dienen, vernieuwden de behandeling vaker. Kostprijs en moeilijkheden bij de toediening waren de belangrijkste hinderpalen (Williams et al., 2026). Uitleg over de ziekte, het belang van de behandeling en de manier van toedienen zou de eigenaars dus kunnen helpen volhouden.

Williams C, Milum AW, Andritsch S, von Fricken ME, Painter M. Applying the Health Belief Model to Identify Factors Associated With Owner Persistence to Allergen-Specific Immunotherapy. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):713-721. https://doi.org/10.1111/vde.70072

1.4 Voedselallergie

Een systematische review bevestigt dat geen enkele test het eliminatiedieet gevolgd door een orale voedselprovocatie vervangt voor de diagnose van voedselallergie bij de hond. Negenenvijftig studies, gepubliceerd tussen 1986 en 2025 in zestien landen, werden opgenomen, te heterogeen voor een meta-analyse. De bepalingen van IgG en IgE in serum of speeksel correleerden slecht met de klinische uitkomst. Onder de huidtesten deed de gestandaardiseerde patchtest het best, dankzij een hoge negatief voorspellende waarde, maar het praktische nut ervan blijft beperkt. Cellulaire testen, zoals de lymfocytenproliferatie, stemden het best overeen met de orale provocatie en openen een onderzoekspiste (Morales-Romero et al., 2026).

Morales-Romero R, Gonzalez-Dominguez MS, Roldán-Villalobos W, Correa-Valencia NM. Systematic review supports the idea that no alternative test presently replaces elimination diet test and oral food challenge to diagnose canine adverse food reactions. J Am Vet Med Assoc. 2026 Oct 23:1-10. Epub ahead of print. https://doi.org/10.2460/javma.26.06.0456

In Maleisië, Singapore en Indonesië is kip het vaakst betrokken voedselallergeen. Negenenveertig honden met niet-seizoensgebonden jeuk werden tussen 2022 en 2024 prospectief gevolgd. Allen hervielen bij provocatie na een eliminatiedieet. Kip was betrokken bij 65% van de honden in Maleisië, 31% in Singapore en 63% in Indonesië. Jeuk aan de poten, otitis of beide trof 68% van de honden (Hernadi en Siew, 2026). Deze tekens rechtvaardigen dus het onderzoek naar voedselallergie, zodra andere jeukende dermatosen uitgesloten zijn.

Hernadi H, Siew HH. Clinical Signs and Offending Food Allergens in Canine Cutaneous Adverse Food Reactions in Malaysia, Singapore and Indonesia: A Prospective Study. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):722-728. https://doi.org/10.1111/vde.70093

2 Bacteriële infecties en verantwoord antibioticagebruik

2.1 Pyodermie

Voor de ernst van oppervlakkige pyodermie bestond geen gevalideerde schaal. Zestig honden met papels, pustels, epidermale collaretten of gele korsten werden prospectief onderzocht door zes clinici, bij het begin en bij hoogstens twee controlebezoeken. Het herkennen van de letseltypes en de indeling van de ernst in categorieën stemden slecht overeen van clinicus tot clinicus. Het tellen van papels en pustels en het meten van de oppervlakte van samenvloeiende letsels, collaretten en korsten waren daarentegen reproduceerbaar, zowel tussen clinici als bij dezelfde clinicus. Het model dat uit deze metingen werd afgeleid, schat de ernst op een continue schaal van 0 tot 100, met een gemiddelde fout van ongeveer negen punten per geval (Pinto et al., 2026). Het moet nog gevalideerd worden.

Pinto M, Grass D, Herrmann I. Standardising Assessment of Superficial Pyoderma in Dogs: Proposal of a Severity Score. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):609-619. https://doi.org/10.1111/vde.70086

Bij diabetespatiënten gaat pyodermie bijna altijd samen met een andere aandoening. In twee Amerikaanse universiteiten werd tussen 2019 en 2022 een cytologisch bevestigde pyodermie gevonden bij 61 van 805 honden met diabetes (7,6%) en bij 15 van 372 katten met diabetes (4,0%). Slechts twee van deze honden en één van deze katten hadden geen bijkomende aandoening. Allergische dermatitis kwam het vaakst voor, bij 70,5% van de honden en 73,3% van de katten met pyodermie, en ging samen met een hoger risico op pyodermie. Ook de West Highland White Terriër had een verhoogd risico. Een pyodermie door de diabetes alleen betrof dus slechts 0,25% van de honden en 0,27% van de katten met diabetes (Wixon et al., 2026).

Wixon V, Pieper JB, Bachtel J. The Role of Comorbidities in Pyoderma Among Canine and Feline Diabetic Patients. Vet Dermatol. 2026 Oct 7. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70131

Chloorhexidine blijft werkzaam tegen stafylokokken van de hond, zelfs multiresistente. Honderdvijfenveertig stafylokokkenisolaten, waaronder Staphylococcus pseudintermedius en S. schleiferi, werden in Korea verzameld bij honden met pyodermie en bij gezonde honden. Daarvan was 64,1% multiresistent. De minimale remmende concentraties (MIC’s) van chloorhexidinedigluconaat lagen tussen 0,25 en 2 µg/ml, zonder verschil tussen multiresistente en andere isolaten, en bleven ver onder de klinisch gebruikte concentraties. Resistentiegenen tegen antiseptica waren zeldzaam: qacA/B bij 4 isolaten, qacG bij 13 en smr bij 10. Isolaten die zowel qacA/B als smr droegen, hadden iets hogere MIC’s, maar ze waren te weinig talrijk om conclusies te trekken (Kim et al., 2026b). Het opvolgen van de gevoeligheid blijft dus aangewezen.

Kim MS, Kang JH, Lim JH, Yang SJ, Hwang CY. Antimicrobial resistance and chlorhexidine susceptibility in canine staphylococcal isolates from dogs with pyoderma and clinically healthy dogs. J Vet Med Sci. 2026 Oct 21. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1292/jvms.26-0373

2.2 Bacteriële resistentie en verantwoord antibioticagebruik

De wonden van sporotrichose bij de kat raken geïnfecteerd met stafylokokken die soms meticillineresistent zijn. In Brazilië werden 233 wondstalen geanalyseerd van 203 katten die voor sporotrichose behandeld werden en tekens van secundaire infectie vertoonden. Een stafylokok werd geïsoleerd uit 67% van de stalen, vooral S. aureus (42,3%) en S. felis (25,6%). Resistentie kwam vaak voor tegen penicilline (51,9%), erytromycine (28,8%) en clindamycine (19,2%), terwijl de meeste isolaten gevoelig bleven voor chlooramfenicol, ciprofloxacine en nitrofurantoïne. Van de isolaten was 24% multiresistent en twaalf (7,7%) meticillineresistent, waaronder vier S. pseudintermedius en één S. aureus. Deze S. aureus behoorde tot een wereldwijd verspreide lijn, vaak geassocieerd met ziekenhuisinfecties bij de mens (Campos et al., 2026). Feliene sporotrichose, al een zoönose, stelt dus ook een volksgezondheidsvraag over antimicrobiële resistentie.

Campos JVF, de Souza TGV, de Souza BM, de Melo IMS, de Castro YG, Rosa JCC, et al. Antimicrobial resistance in Staphylococcus spp. isolated from sporotrichosis-affected cats in Brazil: Detection of MRSP and MRSA. Vet Microbiol. 2026 Oct;321:111195. https://doi.org/10.1016/j.vetmic.2026.111195

Bij de hond draagt ook Proteus mirabilis bètalactamasen met uitgebreid spectrum. Zeshonderdzevenenzestig isolaten werden tussen 2018 en 2024 in Korea verzameld uit huid en oor, feces, en urine- en geslachtswegen van zieke honden. Iets meer dan een kwart (27,3%) was multiresistent. Achtendertig isolaten droegen genen voor bètalactamasen met uitgebreid spectrum of AmpC-cefalosporinasen, vooral blaCMY-2 (65,8%) en varianten van blaCTX-M. De kloon ST135 overheerste (39,5%) en concentreerde de meest uitgesproken multiresistentieprofielen (Hwang et al., 2026). De auteurs beschouwen hem als een hoogrisicokloon, endemisch in de Koreaanse hondenpopulatie, en pleiten voor een gezamenlijke bewaking van dier en mens.

Hwang YJ, Lee YH, Ali MS, Choi JH, Park SC, Moon BY, et al. Antimicrobial resistance and molecular characterization of extended-spectrum β-lactamase/AmpC β-lactamase-producing Proteus mirabilis isolates from companion dogs in South Korea (2018-2024). Am J Vet Res. 2026 Oct 28:1-9. Epub ahead of print. https://doi.org/10.2460/ajvr.26.07.0292

Kweek en antibiogram duren minstens twee dagen, wat de keuze van het antibioticum vertraagt. Een hybride werkwijze werd geëvalueerd op 60 interpreteerbare platen van huid-, oor- en urineweginfecties bij hond en kat. Het staal wordt in de praktijk geënt op een chromogene agar, waarop antibioticaschijfjes worden gelegd. Na 16 tot 20 uur incubatie wordt de plaat gefotografeerd en op afstand gelezen door een expert. De identificatie van de hoofdbacterie stemde in 83,9% van de gevallen overeen met het laboratorium, en in alle gevallen wanneer de stafylokokkensoorten gegroepeerd werden. Secundaire bacteriën, gemaskeerd door de overheersende bacterie, werden op dezelfde manier slechts in 16,7% van de gevallen geïdentificeerd. Het antibiogram stemde in 93,6% van de gevallen overeen, met een gevoeligheid van 91,9% voor het opsporen van resistentie (Cugmas et al., 2026). Dit vroege resultaat moet door het laboratorium bevestigd worden. Het aandeel werkelijk bruikbare stalen werd evenmin gemeten.

Cugmas B, Štruc E, Vesel U, Viškere D, Kulasalu L, Sapugahawatte DN. Clinical Evaluation of a Centralized In-Clinic Direct Culture and Antimicrobial Susceptibility Testing Workflow for Canine and Feline Skin, Ear, and Urine Infections. Antibiotics (Basel). 2026 Oct 13;15(10):1016. https://doi.org/10.3390/antibiotics15101016

In de Verenigde Staten krijgt meer dan de helft van de dieren die in een verwijzingspraktijk voor dermatologie gezien worden een antimicrobieel middel. Een puntprevalentieonderzoek in augustus 2023 in 22 praktijken betrof 550 dieren, 479 honden en 71 katten, telkens de eerste vijfentwintig. Een antimicrobieel middel werd voorgeschreven in 54,9% van de gevallen en een antisepticum in 62,7%. Cefalosporinen van de derde generatie vertegenwoordigden 43,9% van de systemische antibiotica bij de hond. Bij otitis met alleen bacteriën of alleen gisten combineerde 36,4% van de voorgeschreven lokale producten een antibioticum en een antimycoticum. Een cytologie was uitgevoerd bij 86,3% van de met een antimicrobieel middel behandelde aandoeningen, een bacteriële kweek bij slechts 15,3% (Santoro et al., 2026). De auteurs zien ruimte om breedspectrum systemische antibiotica te verminderen ten voordele van lokale behandelingen.

Santoro D, Bollig ER, Granick JL. Prevalence of Antimicrobial Use in Small Animal Dermatology Referral Practices in the United States. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):581-591. https://doi.org/10.1111/vde.70087

In Zweden, Finland en Noorwegen wordt acute otitis externa bij de hond meestal zonder antibiotica behandeld. Een puntprevalentieonderzoek in het voorjaar van 2024 in de klinieken van één groep verzamelde 1060 gevallen van acute otitis van vier weken of minder. Een antibioticum werd voorgeschreven in 18% van de gevallen, bijna altijd lokaal: de systemische weg werd slechts zes keer gebruikt. Het voorschrijven bereikte 28% in Noorwegen en 29% in Finland, tegenover 2% in Zweden. Polymyxine B was het meest gebruikte antibioticum. Het gebruik van antibiotica hing meer af van de cytologie, vooral de aanwezigheid van neutrofielen en staafjes, dan van het klinische beeld. Glucocorticoïden werden voorgeschreven in 94% van de gevallen en een oorreiniger in 89% (Saarinen et al., 2026).

Saarinen K, Ljungquist D, Seppänen R, Kaimio M, Andersson AM. Treatment Choices for Acute Canine Otitis Externa in Sweden, Finland and Norway: A Comparative Study With a Focus on Antibiotic Use. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):806-817. https://doi.org/10.1111/vde.70094

3 Schimmelinfecties

Malassezia pachydermatis kan resistent zijn tegen miconazol. In een verwijzingscentrum hield gistotitis vaker aan na behandeling met miconazol, wat leidde tot de studie van isolaten uit 16 oren van 11 honden. Deze isolaten verdeelden zich over drie clades. De meeste mutaties in het gen ERG11, dat codeert voor het doelwit van de azolen, lanosterol-14α-demethylase, waren specifiek voor een clade en veranderden de gevoeligheid niet. De verminderde gevoeligheid hing samen met substituties van het aminozuur A302, gelegen in de bindingsplaats van de azolen. Minder gevoelige isolaten waren gemakkelijk te vinden, wat erop wijst dat resistentie tegen miconazol voorkomt bij gewone patiënten (Belcher et al., 2026). Azolen met een langere staart maken bijkomende contacten met het enzym en zouden dus werkzamer moeten zijn tegen deze stammen. Een verantwoord gebruik van antimycotica blijft nodig om resistentie tegen alle azolen te voorkomen.

Belcher CM, Souza CP, McGuire E, Hung CC, Tyndall JDA, Hoyer LL. Phylogenetic and Structural Analysis of Miconazole Susceptibility in Malassezia pachydermatis Isolates From Dogs With Otitis Externa. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):620-629. https://doi.org/10.1111/vde.70059

Otitis externa door andere schimmels dan Malassezia is weinig frequent. Zeventien gevallen, vier honden en dertien katten, werden retrospectief bestudeerd in Chinese dermatologiediensten tussen 2022 en 2024. Aspergillus werd geïsoleerd bij dertien dieren, drie honden en tien katten, en Microsporum canis bij één hond en twee katten. Eén kat had M. canis in het ene oor en Aspergillus in het andere. De meest voorkomende tekens waren overmatig cerumen en jeuk. Van de zestien behandelde dieren kregen er dertien een oraal en lokaal antimycoticum, drie alleen een oraal antimycoticum (Tang et al., 2026). Bij chronische of recidiverende otitis helpen de cytologie van het exsudaat en de schimmelkweek dus om Aspergillus of een dermatofyt niet te missen.

Tang X, Luo X, Liu X, Zhao B, Wang F, Han HS. Seventeen Cases of Fungal Otitis Externa in Dogs and Cats. Vet Dermatol. 2026 Oct 28. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70140

Bij Perzische katten lijkt de huidmicrobiota de klinische uiting van dermatofytose niet te bepalen. Vijfenveertig katten werden vergeleken: vijftien Perzen met letsels en een positieve kweek, vijftien Perzen zonder letsels maar met een positieve kweek, en vijftien gezonde Europese kortharen met een negatieve kweek. Haar- en schilferstalen, verzameld met een tapijtvierkant en een tandenborstel, werden geanalyseerd door sequencing van de schimmel- en bacteriegemeenschappen. De samenstelling van deze gemeenschappen was vergelijkbaar bij katten met en zonder letsels, ongeacht de staalnamemethode, en de relatieve abundantie van Microsporum verschilde niet (Santana et al., 2026). Andere factoren, zoals de immuunrespons van de gastheer, lijken dus de uitkomst te bepalen.

Santana AE, Torres SMF, Costa MO. Skin Commensal Microbiota Does Not Influence the Clinical Course of Dermatophyte Infection in Persian Cats. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):700-712. https://doi.org/10.1111/vde.70058

4 Otologie

4.1 Diagnose van otitis en haar oorzaken

De oorcytologie volgt de ernst van de otitis, vooral wanneer de infectie bacterieel is. Bij 318 honden die in een verwijzingspraktijk voor dermatologie gezien en retrospectief bestudeerd werden, was de klinische score OTIS3, van 0 tot 12, matig gecorreleerd met de totale cytologiescore (coëfficiënt van 0,45). Deze klinische score steeg significant met de belasting aan kokken en staafjes, maar niet met die aan Malassezia, en was hoger in aanwezigheid van neutrofielen (Shin et al., 2026). Samen gelezen met de OTIS3 dient de cytologie dus zowel voor de beoordeling als voor de opvolging van otitis.

Shin ES, Kang SY, Kim MS, Hwang CY. Associations Between Otic Cytological Findings and Clinical Severity by Pathogen Group in Canine Otitis Externa: A Retrospective Study of 318 Cases. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):858-864. https://doi.org/10.1111/vde.70107

Kunstmatige intelligentie doet het bij otoscopie nog niet zo goed als de dierenarts. Vier detectiemodellen werden getest op 300 otoscopische beelden die ze nooit gezien hadden: 100 gezonde gehoorgangen, 100 otitissen en 100 massa’s. Het beste, getraind op de grootste beeldenset zonder duplicaten, bereikte 66,3% overeenstemming met de referentie. De gevoeligheid bedroeg 90% voor de gezonde gehoorgang, 59% voor otitis en 50% voor massa’s. De zes dierenartsen die op dezelfde beelden beoordeeld werden, deden het beter, met een mediane overeenstemming van 77,2%, en de verwijzende clinicus bereikte de hoogste concordantie (McInnis et al., 2026). Het model blijft dus een hulpmiddel bij de beslissing, geen vervanging van de clinicus.

McInnis M, Liu CC, Arbona V, Apostolopoulos N. External Validation of a Custom-Trained Artificial Intelligence Model for Canine Ear Canal Disease and Comparison With Veterinary Professionals. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):850-857. https://doi.org/10.1111/vde.70105

Fibro-epitheliale poliepen van de gehoorgang van de hond waren slecht gekend. Zeventien poliepen werden retrospectief beschreven bij veertien honden, allemaal van brachycefale rassen, vooral Franse Bulldogs. Twaalf honden hadden een voorgeschiedenis van chronische recidiverende otitis externa en tien hadden atopische dermatitis. Video-otoscopie toonde altijd een gesteelde massa, en de CT-scan spoorde er 15 van de 17 op. Allemaal werden ze endoscopisch verwijderd, met een lus of een grijptang, en bij twee honden was een tweede ingreep nodig om resterende fragmenten te verwijderen. Histologisch had elke massa een brede fibreuze kern op een smalle steel, en dertien bevatten beentrabekels. Dertien van de veertien honden hervielen niet tijdens een opvolging van 1 tot 80 maanden (Mendes et al., 2026). Het verwijderen van deze poliepen zou dus beslissend kunnen zijn om sommige chronische recidiverende otitissen op te lossen.

Mendes C, Berto L, Costa A, Nordio L, Bertolini G, De Lucia M. Fibroepithelial Polyps of the Ear Canal in Dogs: A Retrospective Analysis of 17 Cases. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):841-849. https://doi.org/10.1111/vde.70103

Bij jonge katten toont cone beam computertomografie, of CBCT, duidelijk de beenveranderingen die met inflammatoire poliepen gepaard gaan. De onderzoeken van 38 katten met poliepen werden retrospectief bestudeerd. Uitgevoerd zonder contrast en gelezen door een gediplomeerd radioloog, lieten ze toe de normale en aangetaste structuren van het midden- en binnenoor te herkennen. De meest voorkomende veranderingen waren een verdikking van de bulla tympanica (65,7%), een verwijding van de buis van Eustachius (52,6%) en een lyse van het slakkenhuis en de gehoorbeentjesketen (7,8%) (Colón Rodríguez et al., 2026). CBCT kan dus dienen als eerstelijnsbeeldvorming bij vermoeden van een poliep.

Colón Rodríguez A, Campanale DN, Sarment D, Canfield MS. Osseous Changes in Young Cats With Inflammatory Aural Polyps: A Cone Beam Computed Tomography Analysis. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):833-840. https://doi.org/10.1111/vde.70100

Bij katten met ceruminolieten is het trommelvlies vaak beschadigd. Eenendertig katten werden retrospectief bestudeerd tussen 2011 en 2024. Zesentwintig ondergingen een spoeling onder otoendoscopische geleiding onder algemene anesthesie, gecombineerd met een medische behandeling, en vijf kregen alleen een medische behandeling, meestal een ceruminolyticum en systemische corticosteroïden gedurende 2 tot 7 dagen. Het trommelvlies was geperforeerd bij tien katten en verdikt of verkleurd bij vijf. Bij de laatste controle hadden vier katten nog een litteken of onregelmatigheid van het trommelvlies, en één perforatie bleef bestaan. Bij de eerste opvolging was 55% van de katten vrij van ceruminolieten. Bij de laatste bleef 65% vrij van herval (Moreira André et al., 2026). Omdat ceruminolieten terugkeren, moet een onderliggende predisponerende factor gezocht worden en moeten deze katten lang opgevolgd worden.

Moreira André M, Prélaud P, Briand A. Management and Clinical Outcomes of Cats With Ceruminoliths: A Retrospective Study of 31 Cases. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):827-832. https://doi.org/10.1111/vde.70065

4.2 Lokale behandelingen

Oordruppels op basis van lactobacillen werden getest bij niet-geïnfecteerde erythroceruminale otitis. Zevenendertig honden kregen ze om de dag gedurende 28 dagen, in een open multicentrische studie. De OTIS3-score daalde gemiddeld van 5,11 naar 1,66 en de jeuk van 4,93 naar 2,09, twee significante dalingen, ongeacht de gelijktijdige behandelingen en het type initiële microbiële overgroei. Volgens de eigenaars verbeterde de levenskwaliteit bij 80% van de honden (Carrasco et al., 2026). Deze druppels kunnen dienen als aanvullende behandeling, maar de studie was open en had geen controlegroep.

Carrasco I, Homedes J, Arcas A, Beasley S, Salichs M. Clinical Efficacy of Probiotic-Based Ear Drops Containing Lactobacilli in Canine Erythroceruminous Otitis Externa: An Open Label, Multicentre Study. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):818-826. https://doi.org/10.1111/vde.70097

Koud atmosferisch plasma werd vergeleken met de gebruikelijke lokale behandeling bij acute otitis externa, waarbij elk oor van dezelfde hond een andere behandeling kreeg. Tweeëntwintig honden met bilaterale otitis kregen in het ene oor een lokaal product met een antibioticum, een antimycoticum en een corticosteroïd, tweemaal daags gedurende tien dagen. Het andere oor kreeg koud plasma, tweemaal (dag 0 en dag 5) in de ene groep en viermaal (dag 0, 3, 6 en 9) in de andere. De OTIS-3- en cytologiescores daalden significant met plasma, zoals met de gebruikelijke behandeling. Bijna alle onderzoekers en eigenaars beoordeelden de respons als goed tot uitstekend, zonder ongewenste effecten (Bakır et al., 2026). Koud plasma zou dus kunnen dienen als aanvullende behandeling bij acute otitis.

Bakır A, Nett-Mettler CS, Ulutas B. An Open-Label Split-Body Clinical Trial Evaluating Therapeutic Efficacy and Safety of Cold Atmospheric Plasma in Canine Acute Otitis Externa. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):797-805. https://doi.org/10.1111/vde.70063

5 Parasitaire aandoeningen en leishmaniose

Oraal lotilaner elimineert Lynxacarus radovskyi, een mijt die op de haren van de kat leeft. Twintig natuurlijk besmette katten werden verdeeld over een groep die op dag 0 en dag 30 met lotilaner behandeld werd en een onbehandelde controlegroep, tien katten per groep, in een prospectieve studie met parallelle groepen. De parasitologische score, wekelijks bepaald met een trichogram op drie plaatsen, daalde significant vanaf dag 7, terwijl de controlekatten besmet bleven. De vermindering van het aantal mijten bereikte 98,0% op dag 35 en 100% vanaf dag 42, na de tweede dosis. De jeuk en de letsels namen ook significant af (da Mota de Magalhães et al., 2026).

da Mota de Magalhães Y, Marques DM, Christ LX, Campos DR, Fernandes JI. Efficacy of Oral Lotilaner in Controlling Clinical Signs in Cats Naturally Infested With Lynxacarus radovskyi. Vet Dermatol. 2026 Oct 30. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70141

Eén dosis afoxolaner behandelt furunculaire myiasis door Cordylobia anthropophaga, een vlieg uit Afrika ten zuiden van de Sahara die ook de mens parasiteert. In Kenia werden 104 natuurlijk besmette honden gerandomiseerd naar een behandelde groep (53 honden) of een onbehandelde controlegroep (51 honden), in een geblindeerde studie. In vergelijking met de controles bereikte de werkzaamheid 94% op dag 15 en 100% op dag 30. De behandelde honden verbeterden vanaf de eerste controle, terwijl de besmetting bij de controles aanhield. Geen enkele onderzochte pup, geboren uit of gezoogd door een behandeld moederdier, was besmet, tot 4 weken na de geboorte voor de pups die tijdens de dracht blootgesteld waren en tot de leeftijd van 11 weken voor de pups die tijdens de lactatie blootgesteld waren (Mihalca et al., 2026). Deze onrechtstreekse bescherming van de pups moet nog bevestigd worden.

Mihalca AD, Mitrea IB, Rabei ŞO, Lolokote S, Modrý D, Beugnet F. Efficacy of afoxolaner (NexGard®) for the treatment of myiasis caused by the zoonotic tumbu fly, Cordylobia anthropophaga, in domestic dogs under field conditions. Vet Parasitol. 2026 Oct;347:110866. https://doi.org/10.1016/j.vetpar.2026.110866

Eén toepassing van een lokale combinatie van fipronil, permethrine, piperonylbutoxide en pyriproxyfen werd in Mexico gevolgd bij 44 natuurlijk besmette honden. De 18 honden met alleen vlooien hadden er op dag 15 en dag 30 geen meer. Van de 11 honden met alleen teken had er op dag 15 geen enkele meer, en één droeg teken op dag 30. Bij gemengde besmettingen bleven drie honden op vijftien besmet op dag 15, en twee op dag 30. De letsel- en jeukscores namen ook af, zonder ongewenste effecten (Romero-Núñez et al., 2026). De studie, zonder controlegroep en gebaseerd op niet-gevalideerde scores, blijft beschrijvend en toont geen behandelingseffect aan.

Romero-Núñez C, Heredia-Cárdenas R, Flores-Ortega A, Bautista-Gómez LG, Gaxiola-Camacho SM, Torres-Cruz JD. Changes in flea and tick infestation following topical fipronil, permethrin, piperonyl butoxide, and pyriproxyfen in naturally infested dogs: an exploratory uncontrolled field study. Front Vet Sci. 2026 Oct 13;13:1903878. https://doi.org/10.3389/fvets.2026.1903878

In Turkije, in de regio van de Zwarte Zee, gingen huidafwijkingen samen met positieve testen voor leishmaniose bij asielhonden. Tweehonderd zwerfhonden werden onderzocht en getest met een bloeduitstrijkje en een snelle serologische test. Negen van hen (4,5%) voldeden aan de gecombineerde definitie van positiviteit. Huidafwijkingen waren aanwezig bij 15% van de honden, en hun aanwezigheid hing significant samen met positiviteit. De vier honden met een positief uitstrijkje hadden allemaal een afwijkende huid (Civek en Özkan, 2026). De auteurs stellen deze resultaten voor als verkennend, omdat de bevestiging van de diagnose en van de letsels beperkt was.

Civek E, Özkan Ö. Clinical and dermatological findings associated with Leishmania spp. test-positivity in shelter dogs of Kastamonu, Black Sea region of Türkiye: an exploratory cross-sectional study. Acta Trop. 2026 Oct 20;283:108376. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1016/j.actatropica.2026.108376

Bij een kat besmet met Leishmania amazonensis werden huidknobbels onderzocht met vijf kleuringen: hematoxyline-eosine, PAS, fast green, Fontana-Masson en de trichroomkleuring van Mallory. De dermis vertoonde een matig lymfoplasmacytair infiltraat en talrijke macrofagen met een cytoplasma vol amastigoten. Hematoxyline-eosine onderscheidde de amastigoten het best van het omliggende weefsel. Fast green en de trichroomkleuring van Mallory lieten een redelijk onderscheid toe, en Fontana-Masson bleek weinig bruikbaar (Assis et al., 2026). Dit enkele geval herinnert eraan dat cutane leishmaniose, een zoönose, ook de kat kan treffen.

Assis CS, Moron SE, Nogueira AFS, Barbosa SM, Silva GML, Lima LBD, et al. Histopathological findings and staining performance in cutaneous nodules from a cat with Leishmania amazonensis infection. Vet Parasitol. 2026 Oct;347:110868. https://doi.org/10.1016/j.vetpar.2026.110868

6 Oncologie en huidwoekeringen

6.1 Melanoom en plaveiselcelcarcinoom

Bij het melanoom van de hond gaat een lymfocytaire ontsteking rond de tumor samen met een betere overleving. Honderdzeventien melanomen werden bestudeerd, 74 van de mondholte of de tenen en 43 van de huid. De meeste vertoonden weinig ontsteking, ongeacht de lokalisatie. Wanneer ze aanwezig was, was de ontsteking mild, vooral lymfocytair, vaker bij grote tumoren en geassocieerd met een langere overleving. Ze kwam ook vaker voor bij tumoren van de mond en de tenen. De meest uitgebreide en agressieve tumoren bevatten meer CD4+- en FoxP3+-lymfocyten (Vieira-Filho et al., 2026). Deze tumoren lokken dus een immuunrespons uit, maar met een regulerend profiel.

Vieira-Filho CHC, Veloso ES, Santos JN, Ferreira E, Damasceno KA, Portela RW, et al. Tumor-infiltrating lymphocytes and Treg cells in canine melanomas: Site-specific prognostic implications. Vet Immunol Immunopathol. 2026 Nov;301:111226. https://doi.org/10.1016/j.vetimm.2026.111226

In Australië past de verspreiding van het cutane plaveiselcelcarcinoom bij de hond bij een chronische blootstelling aan ultraviolet licht. Een gematchte case-controlstudie omvatte 295 histologisch bevestigde gevallen en 1180 controles tussen 2014 en 2023. De gevallen waren geconcentreerd in Queensland (39,7%) en New South Wales (39,3%), vooral langs de kust, en 54,9% van de tumoren lag caudaal van de thorax. Honden van 7 tot 11 jaar en honden van 12 jaar en ouder hadden een hoger risico dan honden van 2 tot 6 jaar (odds ratio’s van 7,4 en 4,8). Het risico was ook hoger bij Dalmatiërs, buldoggen, Staffordshire terriërs en schnauzers dan bij kruisingen. Het was ten slotte hoger bij honden met een witte of overwegend witte vacht dan bij honden met een donkere vacht (Zhang et al., 2026).

Zhang JJ, Dejene H, Granados-Soler JL, Henning J, Allavena R. Demographic and environmental factors associated with canine cutaneous squamous cell carcinoma development in Australia: a retrospective matched case-control analysis. Vet Res Commun. 2026 Oct 24;51(1):20. https://doi.org/10.1007/s11259-026-11595-5

6.2 Mastceltumoren

Vroege castratie of sterilisatie gaat samen met een frequentere diagnose van mastceltumor, zonder effect op de overleving. Van 56.254 honden die tussen 2015 en 2024 in een universitair ziekenhuis gezien werden, hadden er 313 een mastceltumor. Deze 313 honden werden vergeleken met naar leeftijd gematchte controles zonder tumor, in een retrospectieve studie. Castratie of sterilisatie vóór de leeftijd van 24 maanden ging samen met een hogere kans op diagnose dan intact blijven, in tegenstelling tot een ingreep na 24 maanden. Een middelgrote of grote gestalte, overgewicht en bepaalde rassen, vooral de American Pit Bull Terriër en de Boxer, gingen ook samen met de diagnose. De overleving hing af van de histologische graad en de grootte van de tumor, niet van de castratie of sterilisatie (da Silva et al., 2026).

da Silva EMG, Mantovani MM, Silva MJB. Clinical features, survival, and associated factors for canine mast cell tumors: The role of neutering. Vet J. 2026 Oct 11;320:106929. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1016/j.tvjl.2026.106929

Een intralesionale injectie van triamcinolon vóór de excisie van een mastceltumor gaat niet samen met frequentere wondcomplicaties. Negenenzestig honden met 78 cutane of subcutane mastceltumoren, geïnjecteerd binnen 30 dagen vóór de operatie, werden retrospectief bestudeerd. Complicaties van de operatieplaats deden zich voor bij 25% van de tumoren, in 90% van de gevallen licht. Ze troffen geen enkele tumor die twee of meer injecties had gekregen, tegenover 36% van de tumoren die er slechts één hadden gekregen. Noch de dosis, noch de termijn vóór de operatie, noch de kenmerken van de tumor, noch het verband hingen ermee samen. Van de tumoren waarvan de respons genoteerd was, nam 65% in grootte af, met een mediaan van 40% (Gruber et al., 2026). De studie omvatte alleen geïnjecteerde honden: het complicatiecijfer wordt aanvaardbaar geacht, maar zonder vergelijking met niet-geïnjecteerde honden.

Gruber DR, Doornink MT, Urie BK. Neoadjuvant intralesional triamcinolone is not associated with increased incidence of surgical site complications in dogs with cutaneous and subcutaneous mast cell tumors. J Am Vet Med Assoc. 2026 Jul 8;264(10):1-7. https://doi.org/10.2460/javma.26.04.0311

6.3 Histiocytaire woekeringen

Het cutane histiocytoom treft vooral jonge honden, met rasgebonden lokalisaties. Driehonderdnegenenvijftig histologisch bevestigde histiocytomen werden tussen januari 2020 en januari 2022 door een Portugees laboratorium verzameld. Bijna de helft van de honden (48,8%) was twee jaar of jonger, en 58,5% waren reuen. De jaarlijkse incidentie in de regio van Lissabon en Setúbal bedroeg 4,0 per 10.000 honden. Het risico was het hoogst bij de Franse Bulldog (relatief risico van 11,5) en de Boxer (relatief risico van 8,3), in vergelijking met kruisingen (De Moura et al., 2026).

De Moura C, Pinello K, Catarino J, Niza-Ribeiro J, Santos J, Faísca P. Epidemiology of Canine Cutaneous Histiocytoma: Insights From Age and Topographic Clustering. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):780-787. https://doi.org/10.1111/vde.70068

Bij de Golden Retriever helpt immunohistochemie om de cutane reactieve histiocytose te onderscheiden van granulomateuze aandoeningen. Elf Golden Retrievers werden bestudeerd op in paraffine ingebedde biopten, met een brede histiocytaire merker, Iba1, en een cocktail van antistoffen tegen macrofaagmerkers (CD11b, CD68, CD163, CD14 en CD16). De histiocytaire cellen werden diffuus aangekleurd door Iba1, maar de cocktail kleurde er slechts enkele verspreide aan, wat eerder op dendritische cellen dan op macrofagen wijst (Albanese et al., 2026). De combinatie van beide merkers helpt dus de reactieve histiocytose te scheiden van granulomateuze aandoeningen die rijk zijn aan macrofagen.

Albanese F, Lazzarini G, Orlandi M, Pirone A, Miragliotta V, Mazzoni E, et al. Cutaneous Reactive Histiocytosis in Golden Retrievers: An Immunohistochemical Approach. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):745-751. https://doi.org/10.1111/vde.70104

6.4 Huideffecten van behandelingen, papillomavirus en lymfoom

Met lapatinib gaan cutane ongewenste voorvallen samen met een betere respons op de behandeling. Bij honden met urotheelcarcinoom, retrospectief bestudeerd, deden deze voorvallen zich voor bij 31,8% van de 85 honden behandeld met lapatinib en piroxicam, vooral alopecie en hyperpigmentatie. Ze troffen slechts 7,1% van de 42 honden behandeld met piroxicam alleen, wat de combinatie een relatief risico van 4,4 geeft. Honden met deze voorvallen hadden een langere progressievrije overleving, en het Cox-model maakte er een onafhankelijke prognostische factor van (hazard ratio van 0,52) (Horita et al., 2026). Deze cutane voorvallen dienen dus als merker voor de werkzaamheid van lapatinib.

Horita K, Yonezawa T, Momoi Y, Maeda S. Dermatological Adverse Events Associated With Lapatinib Treatment in Dogs With Urothelial Carcinoma: A Retrospective Study. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):752-760. https://doi.org/10.1111/vde.70062

Het feliene papillomavirus gaat samen met nog niet beschreven letsels. Vier katten werden gemeld. Twee hadden een goedaardige woekering van de talgklieren met DNA van FcaPV5. Een derde had zweervormige letsels beperkt tot de tenen, waarvan één op een virale plaque leek en DNA van FcaPV2 bevatte. De vierde had een virale plaque met DNA van FcaPV8, waarvan de cellen grote eosinofiele cytoplasmatische lichaampjes droegen die nooit eerder beschreven werden, mogelijk specifiek voor dit virustype (Munday et al., 2026). Het herkennen van een virale oorsprong is belangrijk, want een getroffen kat ontwikkelt eerder nieuwe letsels.

Munday JS, Kelly-Bosma M, Lewis M, Lim V, Standage-Wardle J, Hardcastle M. Possible novel manifestations of papillomaviral skin disease in 4 cats, including sebaceous gland adenoma, viral plaques confined to the digits, and a viral plaque containing novel cytopathic features and felis catus type 8 DNA sequences. Vet Pathol. 2026 Oct 12:3009858261487716. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1177/03009858261487716

Fluorescente lichtenergie, een fotobiomodulatietherapie die de genezing bevordert en de ontsteking vermindert, werd getest als aanvulling bij het cutane epitheliotrope lymfoom, een gebruik buiten de vergunning. Acht honden kregen de behandeling wekelijks gedurende zes weken op één letsel, terwijl een ander letsel als controle diende en alleen met het vehiculum behandeld werd, met een opvolging van drie maanden. Er verscheen geen significant verschil tussen beide plaatsen. Vergelijkingen binnen dezelfde hond wezen op een gunstiger verloop van de behandelde letsels: 75% van de behandelde nodulaire letsels bleef stabiel. De ernst van de behandelde diffuse letsels nam tot 35,3% af. Meer dan 66% van de eigenaars beoordeelde de respons als redelijk tot uitstekend (Nowell et al., 2026). De behandeling lijkt veilig, zonder statistisch aangetoond effect.

Nowell S, Fantini O, Roman A, Milley C, Watson J, Bauer C. Fluorescent Light Energy (FLE) as an Adjunctive Therapy in Canine Cutaneous Epitheliotropic Lymphoma (CTCL). Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):788-796. https://doi.org/10.1111/vde.70098

7 Niet-infectieuze, genetische en gedragsgebonden dermatosen

Bij sebaceuze adenitis voorspellen noch het ras noch het type behandeling de respons. Honderdtweeëntwintig honden, gedurende tien jaar gevolgd in een multicentrische dermatologiegroep, werden bestudeerd, en 35 eigenaars beantwoordden een vragenlijst. De respons was uitstekend bij 18,9% van de honden, goed bij 29,5%, matig bij 21,3% en afwezig bij 10,7%. Bij de overige 18,9% ging de ziekte vooruit. De verschillen tussen rassen waren niet significant. Honden met een multimodale behandeling bereikten het snelst de onderhoudsfase, en 39% maakte een opstoot door eenmaal het onderhoud bereikt was. Het oordeel van de eigenaars stemde niet overeen met deze objectieve categorieën (Batt et al., 2026). De behandeling wordt dus per hond aangepast, volgens zijn respons.

Batt H, Griffin J, Daniels MW, Miller J. Therapeutic Outcomes and Owner Assessment in Canine Sebaceous Adenitis Across Breeds: A Multicentre Retrospective Analysis and Owner Survey. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):650-658. https://doi.org/10.1111/vde.70095

De zogenaamde doodle-dysplasie van Poedels en hun kruisingen krijgt een nieuwe naam: dorsale melanotrichie. Negenentwintig honden met een kleurverandering van de vacht beperkt tot de rug werden in de Verenigde Staten bestudeerd tussen 2019 en 2024. De gemiddelde leeftijd bij het begin was 4 jaar. De zomer was het vaakst gemelde seizoen van ontstaan (46%), en een recente trimbeurt werd genoteerd bij 57% van de honden waarvoor deze informatie beschikbaar was. De verandering vormde meestal een serpigineus patroon (67%), soms samen met alopecie of een veranderde haarstructuur. Van de honden die herstelden, herviel 71% na 12 of 24 maanden. De histologie toonde alleen lichte veranderingen, vooral apoptose van de buitenste wortelschede en een veranderde folliculaire pigmentatie, zonder teken van dysplasie (Kim et al., 2026a). Een seizoens- of omgevingscomponent is dus mogelijk.

Kim J, Linder K, Rosenkrantz W, Keating MK, Laporte C, Mount R, et al. Clinical, Histopathological and Epidemiological Features of Dorsal Melanotrichia of Poodles and Poodle Crosses. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):761-774. https://doi.org/10.1111/vde.70066

Een Finse Lappenhond met cutane sarcoïdose, histologisch gediagnosticeerd, ging in remissie met oraal oclacitinib. Kweken, speciale kleuringen, elektronenmicroscopie en in-situhybridisatie hadden geen oorzakelijk agens gevonden (Pänkälä et al., 2026). Idiopathische folliculaire mucinose, een zeldzame alopecie door mucineafzetting in de follikelwand, werd met succes behandeld bij een Golden Retriever, waarvan de dermatoscopische en histologische kenmerken beschreven worden (Theuerkauff et al., 2026).

Pänkälä L, Schildt K, Huupponen A, Sukura A, Saari S. Canine Sarcoidosis Treated Successfully With Oclacitinib: A Case Report. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):775-779. https://doi.org/10.1111/vde.70070

Theuerkauff E, Dettwiler M, Dölle M. Successful Treatment of Idiopathic Follicular Mucinosis in a Golden Retriever: Clinical, Dermoscopic and Histopathological Findings. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):577-580. https://doi.org/10.1111/vde.70067

Bij drie verwante kruisingspups, geboren met blaarvorming en zweren van de huid, gaat junctionele epidermolysis bullosa samen met de insertie van een SINE-retrotransposon in het gen LAMA3. Het sequencen van het volledige genoom van een aangetaste pup, vergeleken met 1538 controlegenomen, bracht een homozygote insertie van 240 basenparen in exon 45 aan het licht, aanvankelijk verkeerd gelezen als een korte heterozygote insertie. De variant segregeerde volledig met de ziekte in de beschikbare familie (Kiener et al., 2026). Deze aanvankelijke fout toont dat sequencinggegevens visueel gecontroleerd moeten worden om dit soort variant niet te missen.

Kiener S, Kaufmann R, Brenner O, Jagannathan V, Leeb T. SINE Insertion in LAMA3 in Dogs With Junctional Epidermolysis Bullosa. Anim Genet. 2026 Oct;57(5):e70190. https://doi.org/10.1002/age.70190

Het verzorgingsgedrag varieert sterk van kat tot kat, maar psychogene alopecie verandert het op een herkenbare manier. Honderdachttien video’s van 29 gezonde katten en zeven kortharige katten met psychogene alopecie werden geanalyseerd. De gemiddelde duur van een verzorgingsbeurt verschilde niet volgens haarlengte of gezondheidstoestand. De aangetaste katten verzorgden minder lichaamsdelen dan de gezonde kortharige katten, en ze knabbelden tien keer langer aan hun huid. Ze verzorgden ook de binnenkant van de achterpoten langer, en de hals korter (Guillon et al., 2026). Deze resultaten ondersteunen de indeling van psychogene alopecie bij de abnormale repetitieve gedragingen.

Guillon M, Naudin L, Cochet-Faivre N, Titeux E, Gilbert C. Exploring Normal to Abnormal Variations of Grooming Behaviours in Cats. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):865-875. https://doi.org/10.1111/vde.70109

8 Diagnostische hulpmiddelen: dermatoscopie en endocrinologie

Dermatoscopie wordt steeds meer gebruikt in de diergeneeskundige dermatologie, maar de gegevens blijven vooral beschrijvend. Een systematische review omvatte dertig studies bij hond, kat en paard, meestal casusbeschrijvingen of reeksen gevallen. Ze betroffen alopecieën, parasitaire aandoeningen, dermatofytose, tumoren, talgkliergebonden letsels, inflammatoire dermatosen en aangeboren vasculaire afwijkingen. De terugkerende kenmerken leken sterk op die van de humane dermatologie, met verschillen die verband houden met de anatomie van elke diersoort (Plozner et al., 2026). Een gemeenschappelijke terminologie en prospectieve studies zijn nog nodig vóór een breder gebruik.

Plozner N, Errichetti E, Scarampella F. Diagnostic Value and Limitations of Dermoscopy in Humans and Animals: A Critical Comparative Analysis. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):636-649. https://doi.org/10.1111/vde.70069

Bij calcinosis cutis van de hond toont dermatoscopie felwitte structuurloze zones. Twaalf letsels van twaalf honden met hypercortisolisme, iatrogeen of spontaan, werden met een vergroting van ×10 onderzocht door drie gediplomeerde dermatologen en een resident. Allemaal vertoonden ze deze witte zones en een erytheem. Bij acht letsels omringden de witte zones pluggen van geelachtig tot bruin materiaal die uit follikelopeningen of zweren kwamen. De bloedvaten waren vooral kort, verwijd, lineair en gebogen (zeven letsels op twaalf). De histologie bevestigde dat de witte zones overeenkwamen met kalkafzettingen in de dermis (Scarampella et al., 2026).

Scarampella F, Denti D, Colombo S, Barbero P, Fabbri E, Brachelente C, et al. Dermoscopic Features of Calcinosis Cutis in 12 Dogs: An Observational Study. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):630-635. https://doi.org/10.1111/vde.70064

Bij ACTH-afhankelijk hyperadrenocorticisme helpen plasma-ACTH en de verhouding T4 tot TSH om honden met een laag risico op hypofysevergroting te herkennen. Drieëntwintig honden werden retrospectief bestudeerd: twaalf met een hypofyse van normale grootte en elf met een vergrote hypofyse, gedefinieerd door een verhouding hypofysehoogte tot hersenoppervlakte van minstens 0,31. Het ACTH was hoger en de verhouding T4 tot TSH lager bij een vergrote hypofyse, terwijl IGF-1 beide groepen niet onderscheidde. Een ACTH-drempel van 44,3 pg/ml had een gevoeligheid van 72,7% en een specificiteit van 100%. Een drempel van 107,2 voor de verhouding T4 tot TSH had een gevoeligheid van 100% en een specificiteit van 75%. Een score die deze twee drempels combineert, werd voor elke hond berekend, en een score van nul had een negatief voorspellende waarde van 100%. In een validatiecohorte van negen honden met een vergrote hypofyse hadden er acht een score van minstens 1, maar één hond had een score van nul (Chamagne et al., 2026). Het instrument moet dus gevalideerd worden in grotere cohorten.

Chamagne A, Desquilbet L, Pichard D, Rosenberg D, Benchekroun G. Predicting the presence of an enlarged pituitary gland in ACTH-dependent hyperadrenocorticism in dogs using T4, TSH and ACTH concentrations. Vet J. 2026 Oct 28;320:106952. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1016/j.tvjl.2026.106952

Reverse trijoodthyronine (rT3) onderscheidt hypothyreoïdie goed van het non-thyroidal illness-syndroom, dat ook het totale T4 verlaagt. Een bepaling met vloeistofchromatografie gekoppeld aan massaspectrometrie werd bij de hond gevalideerd, en het referentie-interval, vastgesteld bij 47 gezonde honden, loopt van 113 tot 439 pg/ml. Het mediane rT3 bedroeg 2,5 pg/ml bij de 18 honden met hypothyreoïdie, tegenover 229 pg/ml bij de 23 honden met non-thyroidal illness en 281 pg/ml bij de gezonde honden. Om beide aandoeningen te scheiden, bereikte de oppervlakte onder de ROC-curve 0,981 voor rT3, tegenover 0,896 voor het vrije T4 gemeten met evenwichtsdialyse (Ruß et al., 2026). rT3 lijkt dus een nuttige parameter voor deze differentiële diagnose.

Ruß J, Mueller RS, Glos K, Meindl C, Ritz S, Müller DC, et al. Serum reverse triiodothyronine in dogs with hypothyroidism, nonthyroidal illness syndrome and healthy dogs. PLoS One. 2026 Oct 5;21(10):e0357106. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0357106

Referenties

Kiener S, Kaufmann R, Brenner O, Jagannathan V, Leeb T. SINE Insertion in LAMA3 in Dogs With Junctional Epidermolysis Bullosa. Anim Genet. 2026 Oct;57(5):e70190. https://doi.org/10.1002/age.70190

Pinto M, Grass D, Herrmann I. Standardising Assessment of Superficial Pyoderma in Dogs: Proposal of a Severity Score. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):609-619. https://doi.org/10.1111/vde.70086

Tang X, Luo X, Liu X, Zhao B, Wang F, Han HS. Seventeen Cases of Fungal Otitis Externa in Dogs and Cats. Vet Dermatol. 2026 Oct 28. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70140

Theuerkauff E, Dettwiler M, Dölle M. Successful Treatment of Idiopathic Follicular Mucinosis in a Golden Retriever: Clinical, Dermoscopic and Histopathological Findings. Vet Dermatol. 2026 Oct;37(5):577-580. https://doi.org/10.1111/vde.70067

Wixon V, Pieper JB, Bachtel J. The Role of Comorbidities in Pyoderma Among Canine and Feline Diabetic Patients. Vet Dermatol. 2026 Oct 7. Epub ahead of print. https://doi.org/10.1111/vde.70131

Share DermaVet Insights